อุตส่าห์หลีกหนีจากความรักมาได้ตั้ง 2 ปีครึ่ง

ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะต้องมาจมน้ำตายเพราะเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ?

ยังไม่พร้อมเลยนะ

ยังไม่ได้เริ่มต้น แต่ก็เหนื่อยซะแล้ว

พยายามปลอบใจตัวเอง เราคงกังวลไปเองหมด

ชีวิตมีแต่ความคลุมเครือ

ทรมานที่ไม่รู้อะไรซักอย่าง

อ่านคนที่อยู่ตรงหน้าเราไม่ออก

อ่านไม่ออกจริงๆ

ตอนนี้...ก็เลยเดินไปไหนไม่ถูกแล้ว จะให้เดินไปทางไหนเหรอ?

เลี้ยวซ้ายก็เจอหมอก เลี้ยวขวาก็เจอควัน จะถอยหลังก็เป็นหน้าผา

ข้างหน้า...

ข้างหน้าก็มองอะไรไม่เห็นซักอย่าง

สาบานได้ว่าเกิดมา 20 ปี

ไม่เคยมีครั้งไหนที่ชีวิตคลุมเครือเท่าครั้งนี้เลย

เพื่อนถาม "แกจะร้องไห้ทำไม? มีคนมารักแกนะเว้ย"

รู้ได้ไงว่ารัก?

รักจริงเหรอ

เพราะปรางอ่านอะไรไม่ออกจริงๆ

ในใจรู้สึก แต่ทางรูปธรรมไม่อาจสัมผัสได้

ไม่เข้าใจ

งง

งง

งง

งงชิบหายยย

รักเหรอ?

แล้วก็นึกถึงคำพูดของนัท "...เค้ายังสับสนอยู่น่ะครับพี่ปราง..."

สับสน

ปรางก็สับสน

อยากจะลองรวบรวมความกล้า ก้าวไปข้างหน้า

แต่ทำไม่ได้

ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะจมน้ำตาย

แต่ที่ปรางยังไม่ตาย ก็เพราะยังกั๊กความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

มันทรมานนะรู้มั้ย...

ถ้าปรางแค่หลงตัวเอง ปั้นเรื่องขึ้นมาเองทั้งหมด ก็ขอให้ความจริงปรากฎซักที

ปรากฎออกมา... ก่อนที่จะต้องร้องไห้ไปมากกว่านี้

 

ทุกคนโยนความหวังมาให้เรา

การดูลายมือที่ให้ความหวัง

เสียงเชียร์จากเพื่อน

ความรู้สึกๆดีที่โผล่แว่บขึ้นมาชั่วครู่ แต่จางหายไปภายในชั่วเสี้ยววินาที

ไอช่วงเวลาแบบนั้นมันเรียกว่าอะไรเหรอ

ไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น

 

สับสน

 

เดินไม่ถูก

 

แล้วนี่จะต้องจัดการชีวิตยังไง

 

เรารอแกอยู่นะ ไม่รู้เหรอ??