เปลี่ยนหัวบลอกแล้ว หุๆๆๆ ^
สีร้อนไปมั้ยอ่ะ ....เร่าร้อนเหมือนกะคนในรูป 55555
เอาหน้ามาวางไว้ใกล้ๆกันเป็นหัวบลอกให้มันชื่นนนนนนนใจซะเลย

รูปนี้คงเคยเห็นกันบ่อยแล้ว = =" (แล้วจะเอามาลงอีกทำม๊ายยยย?)
แต่มันน่ารักอ่ะ มองกี่ครั้งก็ชอบ
ก้มหน้ากันทั้งคู่
จะพูดก็ไม่พูด....ยมก็มัวแต่เขิน ผมบังหน้าหมดแล่วลูก
รุกะก็เอาแต่จิ้มบุหรี่

------------------------

เห็นชื่อเอนทรี่แล้วอาจสงสัย ยัยนี่แต่งฟิกไรอีกล่ะ? = ="
วันนี้ขอมาแปลกนิดนึง...

ที่มาที่ไปของฟิกเรื่องนี้มาจาก รูป3 รูปนี้

เชิญรับชมคร้าบบบบ

เป็นอะไรกับคอชุนป่าวเนี่ย >////< ตอนแรกเรานึกว่าแค่ครั้งเดียวแฮะ
ที่ไหนได้............

5555555555 สารภาพว่ารูปนี้ ความจริงมีราเมะกับกิรุอยู่ทางด้านซ้ายด้วย
แต่อิชั้น crop ออกมาเรียบร้อย
ก็เห็นแขนจุยไปพาดบ่าชุนแล้วมันอดไม่ได้ >____<

เหอๆๆ ชุนไม่ค่อยเดินวนกันไปวนกันมาเหมือนราเมะกับกิรุละมั้ง
อยู่ฝั่งชุน เห็นชุนยืนอยู่คนเดียว
จุยกลัวชุนจะเหงา....เลยคว้าตัวมากอดซะเลย....หุๆๆๆ....... >.< (อ๊างงงงงง > //// <)
*รูปนี้เคยเอาลงในบอร์ดแล้ว แหะๆ*
ชุนทำหน้าแบบนั้น?....
....ชอบล่ะเซ่??? 55555555+ เป็นเราก็คงชอบเหมือนกัน หุๆๆ
แลบลิ้นแล้วน่ารักจริงๆ
ก๊ากกก เห็นชุนเรียบร้อยๆแบบนี้.... บนเวทีก็เอากะเค้าเหมือนก๊านนนน

แบ่งมั่งดิ หิวนะ....
ความจริงแล้วไอที่อยากกิน....
ไม่อยากกินหรอกข้าวปั้นอ่ะ.... จะเอาคนกิ๊นนนนน หะๆๆๆ ^^"
(เดี๋ยวเราคงจะโดนรุมตบไม่รูตัว)

สู้ตายคร้าบบบบบ~

credit = รูป 1 / 2 / 3 / 5จาก batsu
รูป4 จาก Reload to living doll off shot

----------

มาถึงฟิกกันบ้าง......
ขอฝากไว้ด้วยนะ
ปกติแต่งแต่คู่ รุกะ x โยมิ
ก๊ากกก มันเต็มบอร์ดไปหมด
ได้ข่าวว่า ไอเรื่องล่าสุดก็ดองเอาไว้ = ="
กำลังมีเนื้อเรื่องใหม่ผุดขึ้นมาอีกเรื่อง.......^^"

ก่อนอ่าน
ขอบอกว่า เราไม่รู้อายุที่แน่ชัดของจุย = =" เพราะไปเว็บไหนๆก็ไม่เคยบอกปีเกิด
แต่เห็นบอกว่าชุน เมื่อเดือน ก.พ.ที่ผ่านมา ปีนี้ 25 แล้วเหรอลูก? ^____^ ยังเหมือน 18 อยู่เล้ย
แต่เราขอเขียนให้เป็นว่าจุยอายุมากกว่าชันแล้วกัน (อ้าวอีนี่ -__-")
แหะๆๆ ถ้าผิดพลาดประการใดข่อยขออภัยไว้นี่นี้ด้วยนะก๊าบบบบบ

-----------

[FIC] "Unsealed Hole"
Author: Lunaria
Pairing: Jui x Shun
Band: Vidoll
Part: 1
Rating: NC-17

.......ทุกครั้งที่ผมได้ยินเสียงนั้น......
เสียงร้องของเขาเท่านั้น
....คงบอกไม่ได้ซะทีเดียวว่าเสียงนั้นทำให้โลกสดใสขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้โลกนี้ดูมืดหม่นลงแต่อย่างใด
หากแต่เสียงของเขาผู้นั้น...ทำให้โลกนี้เป็นสีเทา
ที่ถูกแต้มเข้าด้วยสีฟ้า บางทีก็ถูกแต้มด้วยสีแดง
บางครั้งก็เขียว....

ท่วงท่าที่ดูสง่างาม.......ท่วงท่าที่ชวนให้น่าหลงใหล
เมื่อไหร่ผมจะมีพลังแบบนั้นซะทีนะ?
อยากแข็งแกร่งแบบนั้นบ้างจัง

ความแข็งแกร่งที่ไม่เคยทำร้ายใคร.......

........ความแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

และเขา......ก็เป็นคนอบอุ่นซะด้วยสิ

...................................

"ชุน.........?.......นี่ ชุน!!" เสียงเจื้อยแจ้วเสียงหนึ่งปลุกร่างบางให้ตื่นจากภวังค์
มือขวายังคงจับปิ๊กกีตาร์ไว้แน่น มือซ้ายก็ยังคงคาอยู่ที่คอกีตาร์
ร่างบางกระพริบตาปริบๆตามเสียงเรียกนั้น

"ห๊า?............อ้อ กิรุคุง....อ่า มีอะไร?"
ร่างบางเกาหัวแกร่กๆ เมื่อเห็นบุคคลตรงหน้ายืนเท้าสะเอวมองมาที่เขา
"เค้าจะกลับบ้านกันหมดแล้ว...มัวแต่นั่งเหม่ออยู่นั่นแหล่ะ" เสียงเจื้อยแจ้วของกิรุเอ่ย
"ฮ่าๆๆๆ...โทษทีๆ เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนน่ะ"

"โห มิน่าล่ะ เห็นขอบตาดำปี๋แต่เช้าเลย....."
เสียงใครบางคน....เรียกเขาจากด้านหลัง.......เสียงที่เขาคุ้นเคยดี
และเมื่อชุนหันไปมอง........

"รีบกลับบ้านไปนอนซะไป เดี๋ยวก็เป็นลมคากีตาร์หรอก..."
"........จุยคุง?" ชุนรีบเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าบุคคลตรงหน้าก้มลงชนหน้าผากของตน สัมผัสลงบนหน้าผากของร่างบาง
"อืมม...ยังสบายดีอยู่นี่..." จุยเอ่ยขึ้นพลางผละออกมา และยืนตรงขึ้นเช่นเดิม "เดี๋ยวฉันจะกลับก่อนละนะ .....อ้อ ใครจะให้ขับไปส่งรึเปล่า?...."
"เดี๋ยวผมกลับทางเดียวกับเทโระคุง ราเมะก็ด้วย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกคร้าบบบ" กิรุเอ่ยพร้อมโบกมือยิ้มร่า
"อ้อ งั้นเหรอ.....แล้วชุนล่ะ?"
"เอ่อ....เดี๋ยวขึ้นรถเมล์กลับครับ จุยคุงรีบไปเถอะ"
"เอ๋ ขึ้นรถเมล์ ....นายจะต้องไปเสียตังขึ้นทำไม เดี๋ยวขับไปส่งให้ ถึงบ้านเลย...ฟรีด้วยนะ...." จุยรีบเอ่ยชวนทันที
"บ้านไกลน่ะครับ ....เปลืองน้ำมันเปล่าๆ....ไม่ต้องห่วงผมหรอก...." ร่างบางตอบพร้อมรอยยิ้มแหยๆ
"กลับวิธีนายก็เปลืองเวลาเหมือนกันน่ะแหล่ะน่า!! กว่าจะถึงก็ดึกดื่นนู่น กลับกับฉันเนี่ยแหล่ะ....เร็วกว่าตั้งเยอะ....."

ดูเหมือนจะเถียงไม่ได้จริงๆ....

"นั่นสิชุน....." ไม่เพียงจุยคนเดียว งานนี้กิรุก็เห็นด้วยอีกคน "นายเองก็ดูง่วงนอนมากๆเลยด้วย...."
"เปล่านะ.......ไม่ได้ง่วง.................."
"พอๆๆๆ.....ไม่ต้องเถียงแล้ว มานี่เลย เดี๋ยวจะไปส่ง....." จุยไม่รอช้า รีบตรงเข้าไปหาร่างบาง พร้อมฉุดแขนนั้นขึ้นมา ราวกับจะพาเข้าออกไปเดี๋ยวนั้นเลย โดยไม่ได้ดูเลยว่ายังมีกีตาร์ทั้งตัวพร้อมสายที่สะพายคาดอยู่ที่บ่าของร่างบาง

"เดี๋ยวสิคร้าบบบ ....ของยังไม่ได้เก็บเลย จุยคุง....." ร่างบางรีบรั้งไว้ก่อน
"อ้อ โทษที....." จุยรีบปล่อยมือออกจากแขนของร่างบางทันที เมื่อสังเกตเห็นข้าวของที่ยังคงรกอยู่ "โทษที...งั้นก็ไปเก็บของก่อน"

ชุนเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาเรือนใหญ่บนกำแพง
"....3 ทุ่มแล้วเหรอ?"
เวลาผ่านไปไวราวกับโกหก แต่เจ้าตัวก็ทำได้เพียงตั้งใจเก็บข้าวของ และออกไปพร้อมๆกับจุย

ภายในรถที่มีเสียงเพลงไม่ดังมากนัก ชุนกวาดสายตาออกไปยังท้องถนนที่รถไม่ติดมากนัก รถที่เคลื่อนไปด้วยความเร็วกำลังดี ทำให้เขารู้สึกเพลินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ฉันไม่เคยเห็นนายเอารถมาเลย" จุยเป็นฝ่ายเปิดประเด็นสนทนาก่อน
"เอ่อ.....ไม่มีรถน่ะครับ" ร่างบางตอบ
"ห๊าาา...อย่าบอกนะว่าต้องกลับรถเมล์แบบนี้ทุกวัน?"
"อ่า ก็ใช่ครับ......^^".........." น้ำเสียงนั้นได้แต่ตอบเบาๆราวกับไม่ต้องการให้คนข้างๆเขาได้ยินคำตอบนี้นัก
"โธ่เอ๊ย!...แล้วก็ไม่เคยบอก" จุยเริ่มบ่น "ถ้ารู้อย่างนี้ก็ชวนกลับบ้านด้วยทุกวันแล้ว..."
"............." ชุนได้แต่เงียบ จุยพูดถูก เขาสามารถขออาศัยรถกลับบ้านได้ด้วยตั้งนานแล้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยเอ่ยปากขอเลยสักครั้ง
ทั้งๆที่บ้านของทั้งคู่ ยังไงๆมันก็มาถนนสายเดียวกันอยู่แล้ว ต่างกันก็แค่เพียงบ้านของชุนอาจจะอยู่ไกลกว่าก็แค่นั้น

........หากเป็นกิรุ...หรือราเมะ...หรือเทโระ เขาอาจจะขอกลับด้วยก็ได้
แต่กับจุย?...........
เขาแทบหาสาเหตุไม่ได้ว่ามันมีกำแพงอะไรหรือไงที่ทำให้เขาไม่กล้ากลับด้วย
คงจะเป็น.....ความเกรงใจล่ะมั้ง?...........

แล้วทำไมกับคนอื่นๆถึงไม่เกรงใจบ้าง? ทำไมเขาถึงไม่เกรงใจกิรุ ราเมะ หรือเทโรบ้างล่ะ?
ทุกคนก็วงเดียวกัน
เป็นเพื่อนกันเหมือนกันหมดนี่................

ในขณะที่ในหัวมีแต่ความคิด สายตาของชุนไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างโดยไม่ได้ตั้งใจ

กรอบรูปเล็กสีเงินเป็นเงา ตรงที่วางของบริเวณเบรกมือ ในกรอบรูปนั้นมีรูปของคน 2 คนอยู่
เมื่อจ้องดูดีๆ....คนหนึ่งในภาพนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน หน้าเหมือนกับคนข้างๆเขาเด๊ะ....

..........จุยคุงเหรอ?.......... ร่างบางได้แต่คิดเงียบๆในใจ

จากนั้นก็เริ่มกวาดสายตาไปด้านข้าง บุคคลข้างๆจุยคือหญิงสาวน่ารักคนหนึ่ง ที่กำลังยืนกอดคอกันอยู่กับจุย พร้อมใบหน้าทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
........ใบหน้าของทั้งคู่ดูคล้ายกันเหลือเกิน
คล้ายกัน....จนราวกับว่าเป็นพี่น้องกัน...........

เดี๋ยวสิ?......
....พี่น้องเหรอ?.....
หรือว่า...คนข้างๆจุยคนนี้?..............

ความคิดที่กำลังดำเนินไปหยุดกึกทันที ไม่กล้าคิดต่อว่าบุคคลข้างๆจุยคนนี้จะเป็นใคร
แต่คำตอบของความสงสัยก็ผุดขึ้นในหัวอย่างช่วยไม่ได้

สัญญาณไฟแดงตรงหน้า ทำให้รถหยุดอยู่ที่ 4 แยก
แต่แล้วเขาก็เริ่มสังเกตุว่าสายตาของคนที่นั่งมาด้วยกำลังจับจ้องไปที่อะไรบางอย่าง
นั่นทำให้จุยค่อยๆมองตามวิถีสายตาของชุน

"อ้อ....นึกว่าจ้องอะไรซะอีก จ้องรูปอยู่น่ะเอง" จุยเอ่ย
"................นี่...รูปจุยคุง............." คำพูดที่ควรจะต่อให้จบประโยค กลับไม่สามารถพูดต่อให้จบได้ เมื่อบางสิ่งข้างในสั่งให้เขาหยุดพูดซะ

"รูปฉันกับน้องสาวของฉันเอง...."
ในที่สุด...คำๆนั้นก็ถูกเอ่ยออกมา คำว่า น้องสาว ที่ไม่มีใครกล้าพูดคำๆนี้กับจุยเลย
ราวกับว่าคำนั้น เป็นคำต้องห้ามไปเสียแล้ว
ชุนไม่กล้าตอบอะไรเลยแม้แต่คำเดียว มีเพียงความเงียบที่เติมเต็มบรรยากาศในรถ

หากพูดอะไรออกไป.... คำพูดนี่จะทำร้ายผู้เป็นพี่ชายที่แสนดีคนนี้มั้ยนะ?

"รูปนี้ถ่ายมา 2 ปีแล้วมั้ง...สมัยที่ฉันกลับไปเที่ยวที่เซนไดน่ะ จากนั้นก็ไม่ค่อยได้กลับไปที่นั่นอีกเลย งานยุ่งตลอด.... รูปนี้คงจะเป็นการไปเที่ยวครั้งใหญ่ครั้งล่าสุดของฉันล่ะมั้ง?.........."

ทั้งๆที่ชุนไม่ได้เป็น พี่ชาย ของน้องสาวคนนั้น แต่เขากลับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นมาซะเฉยๆ มันคงไม่ได้มาจากความตื่นเต้นหรอกมั้ง......
มีสาเหตุอะไรที่ต้องรู้สึกหวั่นๆชอบกลแบบนี้
หรือว่ามันก่อตัวมาจากความกลัว ความกลัวว่าคำพูดของจุย จะกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง

เพียงแค่คำว่า น้องสาว คำเดียว..............
ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
นี่เขาเป็นคนทำให้จุยต้องขุดเรื่องนี้มาคุยใช่มั้ย?.........

"มันอาจจะเป็นครั้งล่าสุด และก็เป็นครั้งสุดท้ายด้วยล่ะมั้ง"
น่าแปลกที่เจ้าของคำพูดนั้นยังคงยิ้มได้อย่างอ่อนโยน
".........ขอโทษนะครับ จุยคุง" คำพูดทั้งหมดติดอยู่ในลำคอของชุน..........

ผมไม่น่าขุดเรื่องพวกนี้มาคุยเลย
..........แม้ว่าจุยคุงจะยังยิ้มอยู่................

แม้แต่เพียงความคิด ชุนก็ยังคงหยุดตัวเองเอาไว้แค่นั้น
ความเจ็บปวดเล็กๆวิ่งไปทั่วร่าง ทั้งๆที่เขาได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ ไม่มีใครมาทำอะไรเขา
การได้ฟังน้ำเสียงของคนที่เป็น "พี่ชาย" ที่สูญเสียน้องสาวของตัวเองไป ทำให้ร่างบางทำตัวไม่ถูก
ยิ่งถ้าเป็น พี่ชายผู้แสนดีคนนี้แล้วล่ะก็...................

"ขอโทษนะครับ" เป็นเพียงคำพูดเดียวที่ชุนสามารถเอ่ยได้
"เฮ้ยยย! อะไรก๊านน ไม่เอาน่า อย่าซีเรียสสิ" ทว่าน้ำเสียงของจุยกลับมาร่าเริงทันที "อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นเข้าใจมั้ย ...นายไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย"
ว่าแล้วก็จัดการยื่นมือเข้าไปขยี้หัวชุนด้วยความเอ็นดู ในขณะที่ร่างบางได้แต่นั่งแข็งทื่อเป็นไม้กระดาน
ชุนเองก็ทำได้เพียงยิ้มตอบกลับมานิดหน่อยเท่านั้น

"นายนี่เป็นคนคิดมากจริงๆ... มิน่าล่ะถึงโดนเจ้ากิรุแกล้งบ่อยๆ...ซื่อจริงๆเลยนะ" จุยเริ่มเปลี่ยนประเด็นโยงไปถึงกิรุซะอย่างนั้น
"โห ใช่ที่ไหนล่ะครับ.... เดี๋ยวนี้ผมแกล้งกิรุกลับแล้วนะ เจ้านั่นเตี้ยกว่าผมตั้งเยอะ จะสู้ผมได้ไง" ชุนตอบ ป่านนี้กิรุคงจามไปเรียบร้อยแล้ว
".....มันก็ไม่แน่หรอก....สูงๆ แต่ซื่อๆอ่ะ เสร็จง่าย...........^^............."
"อ้าว............= ="........หมายความว่าไงเนี่ย....จุยคุงก็ชอบแกล้งผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
"ให้ทำยังไงล่ะ อยู่บนเวทีมันเกิดมันส์ขึ้นมา เห็นนายโยกแล้วอยากวิ่งเอามือไปรัดคอ..."
".....O_O.......ขนาดนั้นเลยเหรอ?....." ชุนมองมาด้วยอาการเหงื่อตกเล็กน้อย
"ฮ่าๆๆๆ...พูดเล่น ก็แค่เพื่อความสนุกเท่านั้นแหล่ะ... ราเมะกับกิรุชอบเดินไปเดินมา คว้าตัวลำบาก...เอานายเนี่ยแหล่ะ คว้าง่าย..." จุยมองมาทางชุนด้วยสายเลศนัยเล็กน้อย นับว่าเป็นสิ่งที่หาดูได้ยากของผู้ชายคนนี้เลยก็ว่าได้

นั่นทำให้ชุนได้แต่ถอนหายใจ
"เอาเถอะครับ...จะทำอะไรก็ทำ........" น้ำเสียงเรียบๆซื่อๆที่ตอบมานั้น ทำให้คนข้างๆอดที่จะหัวเราะไม่ได้
"อ่าๆๆๆๆ พูดแบบนั้น เหมือนปลงกับฉันเลยนะ....."
"ห๊า เปล่านะครับ"
ความตึงเครียดจากเมื่อครู่ค่อยๆจางหายไป......อย่างน้อยก็สำหรับชุน

........................

"ถึงซะที เดินขึ้นไปดีๆล่ะ" จุยกล่าวพร้อมปลดล๊อกประตู เมื่อทั้งคู่มาถึงที่หน้าบ้านของชุน
"ผมเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ...ไม่ใช่เด็กสาว ม.ปลายซะหน่อย" ร่างบางตอบพร้อมทำหน้างอนใส่
"...ก็ไม่แน่หรอก ฉันแค่พูดไว้เผื่อโดนผู้ชายหรือหญิงโฉดที่ไหนฉุดไป"
"หญิงโฉด?? -_-"........แถวนี้ไม่มีหญิงโฉดหรอกครับ"
"ฮ่าๆๆๆ รีบไปนอนซะไป........"

ชุนจึงจัดการเปิดประตูรถพร้อมหิ้วสัมภาระทั้งหมดออกไป ก่อนจะปิดประตูรถ เขาไม่ลืมที่จะหันมาพูดกับคนขับที่อุตส่าห์มาส่งเขาถึงที่
"ขอบคุณมากนะครับ....จุยคุงเองก็กลับบ้านดีๆนะ........."
"นายเองก็เป็นเด็กดีนะ หลับเยอะๆ ..รู้มั้ย"
"คร้าบบบๆ"
ชุนลากเสียงยาวก่อนปิดประตูรถ พร้อมกับจุยที่ขับรถจากเขาไป
ร่างบางยืนมองท้ายรถ ค่อยๆหายไปจนลับสายตา ไปตามความยาวของถนน จนกระทั่งเลี้ยวไปในที่สุด

เป็นเด็กดีเหรอ?..........

คำพูดของจุยยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัว ความคิดต่างๆนานากลับมาวนเวียบอยู่ข้างในอีกครั้ง

"ยังมองผมเป็นเด็กอยู่สินะ..." น้ำเสียงนั้นเอ่ยอยู่คนเดียวราวกับมีอีกฝ่ายมารับฟังอยู่ข้างๆ

....เกิดเป็นคนที่มีพี่ชายที่แสนดีอย่างจุยคุงนี่โชคดีจังเลยนะ...
...................ได้มีพี่ชายที่แสนดีคอบปกป้องอยู่ตลอดเวลา.....................
............ผมอยากมีพี่ชายแบบนี้บ้างจัง
.......ผมคงจะเป็นน้องชายที่ซื่อบื้อน่าดูเลยเนาะ

ร่างบางยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองด้วยความล้าปนง่วง ก่อนเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบกริบ

จากนั้นเป็นต้นมาทุกวัน หน้าที่ของจุยจึงหลายมาเป็นการไปส่งชุนถึงบ้าน
เหมือนเป็นกิจวัตรอย่างหนึ่ง
จากบทเรียนในวันแรก ร่างบางได้พยายามเตือนตัวเองอยู่เสมอๆ ไม่ให้เหลือบตาไปมองอะไรต้องห้ามอีก

........อะไรก็ตามที่ทำให้จุยต้องขุดเอาเรื่องที่เจ็บปวดออกมาคุยอีกครั้ง

"วันพรุ่งนี้หลังซ้อมเสร็จ..นายมีธุระอะไรหรือเปล่า?..." ชายหนุ่มผู้กำลังขับรถเอ่ยปากถามขึ้น
"เอ๋...ผมเหรอ?...ไม่นะครับ ผมว่าง จุยคุงจะให้ช่วยอะไรรึเปล่า?"
"...ถ้าจะให้ไปทีไหนสักแห่งกับฉันหน่อยจะเป็นอะไรมั้ย?"
"อ่า.....ได้สิครับ ที่ไหนล่ะ?"

คราวนี้บุคคลข้างๆร่างบางกลับเงียบไปเฉยๆ ราวกับในหัวกำลังสรรหาคำพูดหรือคิดอะไรอยู่
จนในที่สุดก็ยอมหันมามองชุน

"หลังจากพรุ่งนี้ไปจะเป็นวันหยุดยาว...ถ้าจะออกนอกเมืองกับฉันนายจะสะดวกรึเปล่า?"
"จะออกจากโตเกียวไปไหนเหรอครับ?"

จุยเงียบไปอีกครั้ง
ก่อนจะหันมาตอบ

"...........ไปที่เซนได............."

เซนได?......ที่นั่นมัน บ้านเกิดของเขานี่?.......

มาถึงตรงนี้ชุนถึงได้เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
และสาเหตุนั่นก็ยิ่งกระจ่างขึ้น เมื่อชุนนึกขึ้นได้ว่า วันนี้คือวันที่ 28 กรกฎาคม
ใจของร่างบางเริ่มสั่นเมื่อรู่ว่า ....พรุ่งนี้ มีความสำคัญอย่างไรกับคนข้างๆเขา

วันพรุ่งนี้...29 กรกฎาคม....ครบรอบ 1 ปีแล้วเหรอ?
1 ปีที่น้องสาวของจุยจากไป

....เพียงแค่คิดเท่านี้ ก็ไม่กล้าหันไปมองหน้าจุยแล้ว
แค่คิดยังไม่อยากคิด ว่าภายใต้ใบหน้าที่อบอุ่นนั้น จะแบกรักความเศร้าไว้มากขนาดไหน

"ได้สิ...จุยคุงอยากให้ผมไปช่วยอะไรเหรอ?" ร่างบางเริ่มซักต่อ
"....นี่....ฉันไม่ได้จะเอานายไปใช้งานซะหน่อย แค่อยากให้ไปเป็นเพื่อนเฉยๆ"
ชุนอยากถามต่อเหลือเกินว่า ไปทำอะไรบ้าง
แต่ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจ ไม่ถามคงจะดีกว่า

"นายเองก็รู้เรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?" ทว่าจู่ๆ คนที่เป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน กลับเป็นจุยเสียเอง
"..........." ชุนเงียบ ไม่สามารถสรรหาคำใดมาตอบได้ ต้องพูดยังไงถึงจะไม่ทำร้ายคนๆนี้ล่ะ
"ขอโทษที่พามาลำบากนะ แต่ฉันไม่อยากกวนราเมะกับเทโระ ฉันอยู่กับเจ้า 2 ตัวนั่นมานานรับรู้ปัญหาของฉันมามากพอแล้วล่ะ ....ส่วนกิรุเอง ฉันก็ไม่อยากให้เขาต้องลำบากใจ คนร่าเริงบ้าๆแบบหมอนั่นปล่อยให้อยู่กับพวกเทโร พวกราเมะดีกว่า.......ฉันแค่อยากอยู่ที่ไหนก็ได้ อยู่กับใครก็ได้....ที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจมากที่สุด"

สบายใจเหรอ?........

"ผมทำให้ใครสบายใจไม่เป็นหรอกนะ" ร่างบอกรีบแทรกขึ้นทันที
"ทำไมถึงดูถูกตัวเองแบบนั้นล่ะ.....เพราะนายเป็นคนแบบนี้ไง ถึงได้ตัดสินใจจะพาไปด้วย"
"...................." คำตอบนั้นทำเอาชุนเงียบไป มีเพียงความตกใจนิดๆที่ได้ฟังคำพูดนั้นจากปากจุย

"เอ้า เหม่ออีกแล้วนะ.....เดี๋ยวก็จะถึงบ้านนายแล้วนะ"
ชุนหลุดออกจากภวังค์ชั่วครู่ ยามเมื่อเขาได้พบว่า ที่นี่คือซอยบ้านของเขาแล้ว
รถจอดลงตรงที่เดิม เหมือนกับทุกๆวัน
ชุนจัดการเก็บข้าวของพร้อมลงจากรถ ประตูรถถูกเปิดออกกว้าง

แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไป........

บางสิ่งบางอย่างฉุดรั่งแขนเขาเอาไว้ ทำให้เจ้าตัวต้องรีบหันขวับมามอง
เขาแทบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดัง จนแทบจะหลุดออกมา

"......จ....จุย...คุง?......."
ร่างบางหันไป พบกับมือข้างหนึ่งของจุยรั้งข้อมือเขาไว้แน่น แววตากำลังจ้องมาที่ชุน

"ชุน..." น้ำเสียงเบาเอ่ย "อย่าบอกคนอื่นๆเรื่องนี้นะ ถ้ามีใครมาถามนายก็ให้บอกไปว่า ฉันกับนายไปเที่ยวบ้านเกิดของนายกัน ...โอเค๊??"
"...อะ....โอเคครับ" ร่างบางพยายามตอบ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่มันคืออะไรกันที่ทำให้จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตัวเองพูดไม่สะดวกขึ้นมา"

จุยได้แต่ยิ้ม พลางคลายกำมืออกมาจากข้อมือของชุน
มีเพียงรอยยิ้มตอบกลับมาจากร่างบางเท่านั้น ก่อนที่เขาจะออกพ้นประตูรถไป และรถก็ได้เคลื่อนห่างออกไปอีกครั้ง
และโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปกุมข้อมือของตนเองที่โดนรั้งเอาไว้เมื่อครู่อย่างไม่รู้ตัว พร้อมเดินเข้าบ้านไปอย่างล่องลอย

ร่างบางทิ้งตัวลงนอนบนโซฟานุ่ม ปล่อยให้ความคิดและทุกคำพูดของจุยกลับมาครอบครองเขาอีกครั้ง
ความสับสนเติมเต็มอยู่ในหัวจนแทบล้น
ใจรู้สึกหวิวอย่างบอกไม่ถูก....

เป็นเพราะความตื่นเต้นเหรอ?....ก็ไม่น่าใช่ เพราะจะตื่นเต้นไปทำไมล่ะ?
นี่จุยนะ
ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน
บุคคลที่เขาเคารพในฐานะนักดนตรี
....และในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง เท่านั้น..............

-----

พอก่อน ขี้เกียจพิมพ์ =__=

จบ part 1 จ้า